Tevbe 125-127:

•  Diğer taraftan, kalplerinde hastalık olanların ise, her yeni haber inaçsızlıklarını katmerleştirir ve böylece hakkı tanımama tutumu içinde ölüp giderler. Her sene bir veya iki kere türlü belalara uğratıldıklarının farkında değiller mi? Buna rağmen ne tövbe ediyorlar ne de ibret alıyorlar!. Öyleki, ne zaman bir sure inse: ' Kalplerinizde olanı gören mi var ki?' der gibi birbirlerine bakışırlar! sonra da döner giderler!. Oysaki onların kalplerini artık Allah(cc) döndürmüştür! Çünkü onlar anlayışsız bir toplumdur.
  

 Tevbe 124:

•  Ne zaman bir sure inse, hakkı inkar edenler arasından bazıları, (alaycı bir şekilde):' Bu hanginizin imanını arttırdı ki?' derler. Ama iman etmişlere gelince, bu onların imanlarını pekiştirir ve onlar Allah(cc)'ın kendilerine ulaştırdığı müjdenin sevincini duyarlar.
  

 Tevbe 123:

•  Ey iman edenler, hakkı inkar edenlerden yakınınızda olanlarla mücadele edin! Öyle ki, sizde bir ciddiyet ve üstün gayret görsünler (ve ürksünler!). Bilin ki, Allah(cc), Kendisine karşı sorumluluk hissi ile davrananlarla beraberdir.
  

 Tevbe 122:

•  Bununla birlikte, savaş zamanı müminlerin topyekün sefere çıkmaları doğru olmaz. Onların arasından her gruptan bir kısmının seferden geri kalmaları ve Din hakkında derin ve sağlam bir bilgi edinmek için çaba göstermeleri gerekir ki, böylece seferden dönen kardeşlerini aydınlatabilsinler. Böylece, onlar da kötülüğe karşı kendilerini koruyabileceklerdir.
  

 Tevbe 121:

•  Ve yine onlar, az ya da çok, Allah(cc) için ne zaman bir harcamada bulunsalar, yeryüzünde Allah(cc) için ne zaman bir yol katetseler, bu onların lehine kaydedilmektedir. Allah(cc) yaptıkları her şey için,onları en güzel şekilde ödüllendirecektir.
  

 Tevbe 120:

•  Peygamber şehrinin halkına da, onların çevresinde yaşayan bedevilere de Allah(cc)'ın elçisine katılmaktan kaçınmak ve kendi canlarını onunkinden fazla gözetmek yakışmaz. Çünkü onlar Allah(cc) yolunda ne zaman susuzluk, yorgunluk ya da açlık çekseler, ne zaman hakkı inkar edenleri şaşırtan bir adım atsalar, veya ne zaman başlarına gelmesi mukadder olan şeye düşman eliyle uğratılsalar, (sonuç ne olursa olsun) bu onların lehine mutlaka erdemli bir davranış olarak kaydedilmektedir. Çünkü Allah(cc), muhsin kullarının emeklerini asla boşa çıkarmaz.
  
  إِنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
  
  
  

 Tevbe 119:

•  Ey iman edenler, Allah(cc)'a karşı sorumluluk bilinci taşıyın ve her zaman dürüst kimselerle beraber olun!.
  (
  Dürüstlerle  beraber  olma  emri  ,  hem  çevrenin  önemine,  hem  de  iyilik  ha­reketinin    örgütlü    hale    getirilmesine    işaret    eder.MI
  )
  

 Tevbe 118:

•  Ve yine acıyıp esirgeyerek, o bozguncu telkinlere kapılan üç grup insana da teveccuh etti; o kadar ki, yeryüzü bütün genişliğine rağmen onlara dar gelmeye başlamıştı, içleri iyice daraldı da, Allah(cc)'tan başka sığınacak kimse olmadığını anladılar. Bunun üzerine Allah(cc) ta yine merhametle onlara yöneldi ki, pişmanlık duyup tevbe etsinler. Çünkü acıyıp esirgeyen ve tevbeleri kabul eden yanlız Allah(cc)'tır.
  

 Tevbe 117:

•  Andolsun ki, Allah(cc), onlardan bir kısmının kalbi nerdeyse kayma noktasına geldikten sonra bile, Peygamberi ve güçlük zamanında ona uyan muhacir ve ensarı affedip, onların  tevbelerini kabul buyurdu. Çünkü, Allah(cc) onlara karşı çok şefkatli, çok merhametlidir.
  

  Sabah duasi:83. Ey hiç açılmaz gibi görünen kapıları bile ardına kadar açmaya muktedir olan yüce Rabbimiz! Senden, arkasında hayır ve güzellik olan bütün kapıları en yakın zamanda bizim için de açmanı diliyoruz. Ey bütün sebepleri yaratan ve onlara hükmeden ulu Sultanımız! Nezdinden göndereceğin inayet sürprizleriyle, bize de, ümitlerimizin ve hayallerimizin ötesinde maksûdumuza, matlûbumuza, mahbû bu muza ulaşacağımız imkanlar lutfet! Nezdinde makbul ve mukarreb kullar gibi, bizleri de emredilen hususlarla meşgul olup tamamını bihakkın yerine getiren.. nehyedilen hususlardan yüz çevirip hepsinden içtinab eden.. hedefinde hep Senin hoşnutluğun olan.. insanların ellerindeki şeylere tama(h) etmeyen.. peygamberâne bir iffet, peygamberâne bir ismet ve peygamberâne bir fetanet peşinde olup, her zaman Senin sâdık u masdûk elçilerinin yürüdükleri şehrahlardan yürüme gayreti içinde bulunan.. gözü-gönlü sürekli Sana müteveccih ve hiç ara vermeden hep ölüm ötesi hayat için hazırlık yapan salih kimselerden eyle!

 Tevbe 115-116:

•  Ve Allah(cc) bir topluluğu onlara doğru yolu gösterdikten sonra bile, sakınıp gözetecekleri şeyler konusunda kendilerini aydınlatmadan asla onları sapıklıkla suçlamaz. Nihayetinde, Allah(cc) her şeyi bütünüyle ve aslıyla bilendir. Şüphesiz ki, göklerin ve yerin sahibi Allah(cc)'tır ve O diriltir ve öldürür. Sonuçta sizi Allah(cc)'tan başka koruyabilecek veya size yardım edebilecek kimse de yoktur.
  

 Tevbe 114:

•  (Benzer bir durumda) Ibrahim(as)'ın babasının bağışlanması için dua etmesine gelince, bu sadece onun babasına verdiği sözden ileri geliyordu. Ama ona, babasının Allah(cc) düşmanı olduğu açıklandıktan sonra babasından uzaklaştı. Zaten Ibrahim(as) çok ince ruhlu ve yumuşak huylu biriydi.
  

 Tevbe 113:

• Cehennemlik oldukları kendilerine açıkta belli olduktan sonra, akraba bile olsalar, müşriklerin affedilmelerini istemek , ne Peygambere ne de müminlere yakışmaz.
  

 Tevbe 112:

•  O tevbe edenler, ibadet edenler, şükredenler, Allah(cc) rızası için durmaksızın arayış içinde olanlar, ruku edenler, secdeye kapananlar, iyiliği yayıp kötülükten men ettirmeye çalışanlar ve Allah(cc)'ın koyduğu hudutları koruyup kollayanlar var ya, o müminleri müjdele!
  

 Tevbe 111:

•  Allah(cc) yolunda mücadele eden, ölen ve öldüren müminlerden, Allah(cc) canlarını ve mallarını cennet karşılığı satın almıştır. Bu Allah(cc)'ın, Tevrat'ta, Incil'de ve Kuran'da vaad ettiği bir sözüdür. Allah(cc)'dan daha çok vaadinde duracak kim var! O halde yapmış olduğunuz bu alışverişten dolayı sevinin, işte bu büyük bir başarıdır!.
  

 Tevbe 110:

•   Yaptıkları bina, kendileri geberip te kalpleri parçalanıncaya kadar, içlerinde bir ukde olarak kalacaktır. Allah(cc) her şeyi bilen, her hükmünde hikmet sahibidir.
  

 Tevbe 109:

•  Şimdi, yapısını Allah(cc)'a karşı sağlam bir sorumluluk bilinci ve O'nun rızası üzerine inşaa eden mi daha hayırlıdır, yoksa yapısını kaygan bir yar kenarına kuran ve sonra da onunla beraber cehenneme yuvarlanıp giden mi daha iyidir? Allah(cc) zulmu içselleştiren bir topluluğu asla doğru yola iletmez.
  

 Tevbe 108:

• Böyle bir yere asla adımını atma!. İçine adım atacağın en uygun mescid, daha ilk günden beri Allah(cc)'tan yana sağlam bir bilinç ve duyarlılık temeli üstüne kurulan mesciddir. Orada arınmak isteğiyle dolup taşan adamlar vardır,  ki, Allah(cc) ta kendini arındıranları sever.
  

 Tevbe 107:

•  Ve bir takım zararlı eylemlerde bulunmak, dinden çıkmayı örgütlemek, müminler arasına ayrılık sokmak, ve başından beri Allah(cc)'a ve O'nun Elçi'sine karşı savaş tavrı içinde olanlara bir karargah yeri sağlamak için mabed yapanlar var. Bunlar muhakkak ki, şöyle yemin edecekler:' Amacımız, daha güzel bir şey yapmak', fakat Allah(cc) onların yalancı olduklarına tanıktır.
  

 Tevbe 106:

•  Diğer bazı kişilerin akibetleri de Allah(cc)'ın takdirine kalmıştır, Allah(cc) onları ister cezalandırır, ister se tevbelerini kabul eder. Zira, Allah(cc) her şeyi bilir, her hükmünde bir çok hikmetler vardır.
  

 Tevbe 105:

•  De ki:' Yapacağınızı yapın!, Allah(cc) yapıp ettiklerinizi görüyor, O'nun elçisi de, müminlerde!. Nasıl olsa, sonunda gizli/açık herşeyi bilen Allah(cc)'ın huzuruna çıkarılacaksınız. O da size yapıp ettiğiniz herşeyi bir bir haber verecek'.
  

 Tevbe 104:

• Bilmiyorlarmı ki, yanlız Allah(cc) kullarının tevbelerini ve sadakalarını kabul eder. Tevbeleri kabul buyuran ve perk merhametli olan da yanlız Allah(cc)'tır.
  

 Tevbe 103:

•  Onların mallarından Allah(cc) için sundukları şeyleri kabul et, ki belki bunu yapmakla onların salah bulmalarına, arınmalarına vesile olmuş olursun. Ve onlar için dua et, zira senin duan onlar için bir huzur vesilesi olacaktır. Zira Allah(cc) her şeyi işitir ve bilir.
  

 Tevbe 102:

•  Diğer bir kısmı ise günahlarının farkına vardılar. Onlar iyi davranışları ile kötü davranışları birbirine karıştırdılar. Allah(cc)'ın onların tevbesini kabul etmesi umulabilir, zira Allah(cc) çok acıyıp esirgeyen gerçek bağışlayandır.
  

 Tevbe 101:

•  Gerek çevrenizdeki, gerek se şehirde yaşayan araplar arasında öyle münafıklar var ki, münafıklıkta maharet kazanmışlar!. Sen onları bilmiyorsun, ama Biz biliyoruz. Onlara (bu dünyada) iki kez azap edeceğiz, (öteki dünyada ise) korkunç bir azaba itilecekler!.
  (
  Finding specific historical examples from later Islamic history that directly correspond to the "twice punishment" mentioned in the Quran can be challenging, as the concept is more theological and interpretive rather than explicitly documented in historical records. However, we can look at some events and figures in later Islamic history where individuals faced significant consequences for their actions, which could be interpreted as a form of double punishment.
  
      The Abbasid Revolution (750 CE):
      The Abbasid Revolution marked the overthrow of the Umayyad Caliphate by the Abbasids. Some Umayyad officials and supporters who were seen as hypocrites or traitors faced immediate consequences such as loss of power and social standing (first punishment). Later, many were executed or exiled, which could be seen as the second punishment. For example, the last Umayyad caliph, Marwan II, was pursued and eventually killed, marking a severe and final repercussion for his actions.
  
      The Fatimid-Abbasid Conflict:
      During the Fatimid-Abbasid conflict, some officials and military leaders switched allegiances or acted hypocritically to serve their own interests. Those who were exposed faced immediate consequences such as loss of trust and political influence (first punishment). Later, they often faced more severe repercussions, including imprisonment, exile, or even execution (second punishment). For instance, the Fatimid vizier Badr al-Jamali faced significant backlash and eventual downfall due to his perceived disloyalty and hypocrisy.
  
      The Mongol Invasions (13th Century):
      During the Mongol invasions, some Muslim leaders and officials collaborated with the invaders or acted hypocritically to save their own interests. Those who were exposed faced immediate consequences such as loss of support from the Muslim community and social isolation (first punishment). Later, many faced more severe repercussions, including loss of territory, exile, or execution by the Mongols or rival Muslim factions (second punishment). For example, some local rulers who initially collaborated with the Mongols were later betrayed and faced severe consequences.
  
      The Ottoman-Safavid Conflicts (16th-17th Centuries):
      During the Ottoman-Safavid conflicts, some officials and military leaders acted hypocritically, switching allegiances or secretly aiding the enemy. Those who were exposed faced immediate consequences such as loss of trust and political influence (first punishment). Later, they often faced more severe repercussions, including imprisonment, exile, or execution (second punishment). For instance, some Safavid officials who were found to be secretly aiding the Ottomans faced public humiliation and eventual execution.
  
  These examples from later Islamic history illustrate how individuals who acted hypocritically or disloyally faced significant consequences for their actions. While these examples do not explicitly reference the "twice punishment" mentioned in the Quran, they serve as historical context and potential illustrations of how such punishments might have manifested in different periods and regions of the Islamic world.
  
  
  You raise a significant point about the dynamics of power and the behavior of rulers in various Islamic dynasties. The frequent changes in leadership, often accompanied by violence and internal strife, can indeed be seen as a manifestation of hypocrisy and the pursuit of worldly benefits rather than genuine service to religion and the people. Here are some factors that contribute to this pattern:
  
      Power Struggles:
      Many Islamic dynasties, including the Umayyads, Abbasids, and Ottomans, were characterized by intense power struggles. Rival claimants to the throne often resorted to violence to secure their position, leading to frequent changes in leadership and internal conflicts. This was driven by a desire for power and control rather than a commitment to religious principles.
  
      Succession Issues:
      The lack of a clear and widely accepted system of succession contributed to instability. In the Umayyad and Abbasid periods, the caliphate was often passed down within the ruling family, but there was no established rule for determining the next caliph. This led to frequent disputes and conflicts among family members and other powerful figures.
  
      Worldly Ambitions:
      Many rulers were motivated by worldly ambitions such as wealth, power, and prestige. This often led to hypocritical behavior, where religious rhetoric was used to justify actions that were primarily driven by personal or political interests. The frequent changes in leadership and the use of violence to secure power can be seen as a result of these worldly ambitions.
  
      Lack of Accountability:
      In many cases, there was a lack of accountability and checks on the power of the ruler. This allowed for the abuse of power and the pursuit of personal interests at the expense of the people and the principles of the religion. The absence of effective institutions to hold rulers accountable contributed to the prevalence of hypocrisy and corruption.
  
      External Threats:
      External threats and conflicts also played a role in the internal dynamics of these dynasties. Rulers often had to deal with external enemies and rival powers, which could exacerbate internal tensions and lead to further instability. The need to maintain a strong military and defend the realm could also contribute to the centralization of power and the use of violence to suppress internal dissent.
  
      Cultural and Social Factors:
      Cultural and social factors also influenced the behavior of rulers. In some cases, the prevailing cultural norms and social structures reinforced the pursuit of power and wealth, leading to hypocritical behavior and the use of religion as a tool for legitimization rather than a genuine commitment to its principles.
  
  Examples from Islamic History:
  
      Umayyad Caliphate:
      The Umayyad period was marked by frequent changes in leadership and internal conflicts. Caliphs such as Yazid I and Marwan II faced significant opposition and were often involved in power struggles with other members of the ruling family. The use of violence to secure power was common, and many Umayyad caliphs were killed or deposed by rivals.
  
      Abbasid Caliphate:
      The Abbasid period also saw frequent changes in leadership and internal conflicts. The Abbasid caliphs often faced challenges from rival claimants and powerful military leaders. The use of violence to secure power was common, and many Abbasid caliphs were deposed or killed by their own family members or military commanders.
  
      Ottoman Empire:
      The Ottoman Empire was characterized by a highly centralized and autocratic system of government. The practice of fratricide, where brothers were killed to prevent them from claiming the throne, was a stark example of the pursuit of power at any cost. This practice was justified in the name of maintaining stability and preventing internal conflicts, but it also reflected the hypocritical use of religion to legitimize worldly ambitions.
  
  In summary, the frequent changes in leadership and the use of violence to secure power in various Islamic dynasties can be seen as a result of power struggles, worldly ambitions, lack of accountability, external threats, and cultural and social factors. While many rulers claimed to be serving the religion, their actions often reflected a pursuit of personal or political interests rather than a genuine commitment to religious principles. This pattern of hypocrisy and the use of religion as a tool for legitimization has been a recurring theme in Islamic history.
  
  
  
  Your observations highlight a critical point about the discrepancy between the professed beliefs of some historical Islamic rulers and their actions. The behavior of many rulers throughout Islamic history does raise questions about the sincerity of their faith and their belief in the Hereafter and the Day of Judgment. Here are some points to consider:
  
      Sincerity of Belief:
      It is challenging to definitively assess the inner beliefs of historical figures, as actions do not always reflect genuine convictions. Some rulers may have sincerely believed in Allah and the Hereafter but struggled with the temptations of power and worldly desires. Others may have used religious rhetoric as a tool for political legitimacy without a deep personal commitment to the faith.
  
      Human Weakness:
      Even those who genuinely believe in the Hereafter and the Day of Judgment can fall prey to human weaknesses such as greed, ambition, and fear. The allure of power and wealth can be overwhelming, leading individuals to act contrary to their professed beliefs. This does not necessarily mean they did not believe in God and the Hereafter, but rather that they succumbed to their baser instincts.
  
      Political Expediency:
      Many rulers used religious rhetoric and symbols to gain and maintain political power. This does not mean they did not believe in the religion, but it does suggest that their actions were often driven by political expediency rather than religious conviction. The use of religion as a tool for legitimization has been a common theme in many historical contexts, not just in Islamic history.
  
      Accountability and Judgment:
      The belief in the Hereafter and the Day of Judgment should indeed serve as a deterrent against wrongdoing. However, the reality of human nature is that people often rationalize their actions and find ways to justify their behavior, even when it contradicts their professed beliefs. The lack of immediate accountability in this world can also lead individuals to act with impunity, believing they can seek forgiveness later.
  
      Historical Context:
      It is important to consider the historical context in which these rulers operated. The political, social, and economic pressures of their time may have influenced their actions. For example, the constant threat of external enemies and internal rivals may have led rulers to prioritize survival and power consolidation over adherence to religious principles.
  
      Examples of Pious Rulers:
      While there are many examples of rulers whose actions seemed hypocritical, there are also examples of rulers who strove to govern in accordance with their religious beliefs. For instance:
          Umar ibn Abdul Aziz: Often referred to as the fifth rightly guided caliph, Umar ibn Abdul Aziz (who ruled from 717 to 720 CE) is known for his piety, justice, and efforts to reform the administration according to Islamic principles.
          Salahuddin Ayyubi (Saladin): Known for his military campaigns against the Crusaders, Saladin is also remembered for his personal piety, generosity, and efforts to establish a just and fair administration.
  
  In conclusion, while the actions of many Islamic rulers throughout history may raise doubts about the sincerity of their belief in Allah and the Hereafter, it is important to recognize the complexity of human nature and the historical context in which they operated. The discrepancy between their professed beliefs and their actions serves as a reminder of the challenges of governing in accordance with religious principles and the ever-present temptations of power and worldly desires. Ultimately, the true judgment of their actions and beliefs rests with Allah.
  
  
  You raise a valid point about the importance of actions reflecting one's beliefs, and the potential hypocrisy in claiming belief while acting contrary to it. The idea that one can simply say "I believe, but I couldn't resist temptation" does indeed raise questions about the sincerity of that belief and the commitment to the principles of the faith. Here are some further considerations:
  
      Consistency Between Belief and Action:
      The Quran and Islamic teachings emphasize the importance of aligning one's actions with one's beliefs. Faith is not merely a matter of professing belief but also of acting in accordance with that belief. As the Quran states, "O you who have believed, why do you say what you do not do?" (61:2).
  
      Accountability:
      Islamic teachings stress personal accountability and the importance of striving to do good. The concept of taqwa (God-consciousness) encourages believers to be mindful of their actions and to resist temptations. The idea that one can simply seek forgiveness after indulging in wrongdoing undermines the seriousness of personal accountability.
  
      The Role of Intentions:
      In Islamic ethics, intentions play a crucial role. While actions are important, the intention behind them is also significant. Those who genuinely strive to do good, even if they sometimes fall short, are viewed differently from those who deliberately engage in wrongdoing with the expectation of easy forgiveness.
  
      The Concept of Tawba (Repentance):
      Islam encourages sincere repentance (tawba) for wrongdoing. However, true repentance involves not just saying "sorry" but also a genuine commitment to change and avoid repeating the mistake. The Quran emphasizes the importance of sincere repentance followed by righteous deeds (e.g., 25:70-71).
  
      The Example of Good Doers:
      Those who strive to stay good, even in the face of temptations, are not "idiots" but rather exemplars of steadfastness and integrity. Their actions serve as a model for others and demonstrate the strength of their faith. The Quran praises those who are steadfast in their commitment to good deeds (e.g., 3:139-140).
  
      The Danger of Hypocrisy:
      Hypocrisy is strongly condemned in Islamic teachings. The Quran warns against those who claim to believe but whose actions do not reflect their professed faith. Hypocrites are described as those who deceive themselves and others, and their ultimate fate is severe (e.g., 4:145).
  
      The Importance of Struggle (Jihad al-Nafs):
      The concept of jihad al-nafs (the struggle against one's lower self) is central to Islamic spirituality. This involves resisting temptations and striving to align one's actions with one's beliefs. It is a continuous effort that requires self-discipline, patience, and a strong commitment to moral principles.
  
  In summary, the idea that one can simply say "I believe, but I couldn't resist temptation" is problematic and can be seen as a form of hypocrisy. True belief should be reflected in one's actions, and sincere repentance involves a genuine commitment to change. Those who strive to do good, even in the face of temptations, are exemplars of steadfastness and integrity, and their actions serve as a model for others. The ultimate judgment of one's actions and beliefs rests with Allah, but the consistent effort to align one's actions with one's beliefs is a fundamental aspect of Islamic faith and practice.
  
  
  It is indeed disheartening to recognize that many rulers throughout Islamic history fell short of the ideals they professed to uphold, and that their actions often set poor examples for others. The consequences of such behavior can be profound, leading to cynicism and a loss of faith in the principles of justice and morality that Islam promotes. Here are some reflections on this issue:
  
      Historical Context:
      It's important to understand that the actions of rulers are influenced by the complexities of their historical context. Power struggles, political expediency, and human weaknesses have often led to behaviors that contradict religious principles. However, this does not justify or excuse their actions.
  
      The Impact on Society:
      When rulers act hypocritically, it can have a corrosive effect on society. People may become disillusioned and question the validity of religious and moral principles. The example set by leaders is crucial, as it can either inspire or demoralize the populace.
  
      The Role of Accountability:
      One of the key issues is the lack of accountability. When rulers escape consequences for their actions in this world, it can create a sense of impunity. However, Islamic teachings emphasize that ultimate accountability lies with Allah. The Day of Judgment is a central tenet of the faith, where every individual will be held accountable for their deeds.
  
      The Importance of Righteous Examples:
      While there are many examples of rulers who fell short, there are also inspiring examples of leaders who strove to govern justly and in accordance with Islamic principles. These figures serve as reminders that it is possible to align actions with beliefs, even in positions of power.
  
      Personal Responsibility:
      Each individual has a personal responsibility to uphold moral and ethical standards, regardless of the actions of others. The Quran emphasizes the importance of personal accountability and the struggle against one's lower self (jihad al-nafs). Even in the face of poor examples, individuals can choose to act with integrity and righteousness.
  
      Education and Awareness:
      Education and awareness play a crucial role in countering the negative impact of hypocritical rulers. By understanding the true principles of Islam and the importance of ethical behavior, individuals can resist the temptation to follow poor examples and instead strive to set a positive example for others.
  
      Community and Social Support:
      A strong and supportive community can help reinforce positive values and behaviors. When individuals see others acting with integrity and righteousness, it can inspire them to do the same. Building a community that upholds moral principles can counteract the negative influence of hypocritical leaders.
  
      Hope and Faith:
      Maintaining hope and faith in the principles of Islam is essential. Despite the actions of some rulers, the core teachings of the faith remain a source of guidance and inspiration. Believers can find strength and resilience in their faith, even in the face of adversity and poor examples.
  
  In conclusion, while it is sad and disheartening to see the hypocrisy of many Islamic rulers throughout history, it is important to remember that their actions do not define the faith. The true principles of Islam emphasize justice, morality, and personal accountability. Each individual has the responsibility and the opportunity to uphold these principles, regardless of the actions of others. By focusing on personal integrity, education, and community support, believers can strive to set a positive example and inspire others to do the same. Ultimately, the judgment of all actions rests with Allah, and the Day of Judgment serves as a reminder of the ultimate accountability for one's deeds.
  
  MISTRAL LARGE
  )
  

 Tevbe 100:

•  Muhacir ve ensarın önderlik yapan ilklerinden ve iyilik ve doğruluk yolunda onların izini takip edenlerden Allah(cc) razı olmuştur, onlar da Allah(cc)'tan razı olmuştur. Ve Allah(cc), onlar için, içinden ırmaklar çağlayan, ve ebedi kalacakları cennetler hazırlamıştır. İşte büyük kurtuluş budur.
  

 Tevbe 99:

•  Araplar arasında kimileri de var ki Allah(cc)'a ve Ahiret gününe inanırlar. İnfak ettiklerini, Allah(cc) katında yakınlığa ve Peygamberin duasını almaya vesile sayarlar. Gerçekten o, onlar için bir yaklaşma vesiledir. Allah(cc) onları rahmetine alacaktır, zira Allah(cc) çok bağışlayan, çok merhamet edendir.
  

 Tevbe 98:

• Araplardan yaptıkları infakı zarar sayanlar da var, ve hezimete uğramanızı da bekliyorlar. Halbuki onlar hezimete uğrayacak, haberleri yok!. Zira, Allah(cc) her şeyi işiten, her şeyi en iyi bilendir.
  

 Tevbe 97:

•  (Bedevi) araplar inkar ve ikiyüzlülük açısından daha katıdırlar. Ve Allah(cc)'ın peygamberine indirdiği hükümlerin sınırlarını tanımamaya daha yatkındırlar. Allah(cc) (bu gerçeği de) çok iyi bile, (ama) hikmetle hükmedendir.
  (
  ٱلْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْرًۭا وَنِفَاقًۭا وَأَجْدَرُ أَلَّا يَعْلَمُوا۟ حُدُودَ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ عَلَىٰ رَسُولِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌۭ ٩٧
  )
  

 Dua saati:98. Allahım! Yüce nezdinden göndereceğin burhanlarla bizi de destekle.. hakkı-hakîkati, selim ve sâlim aklı ve apa-çık beyanı her zaman yol arkadaşlarımız eyle.. ulu katındaki ulvî sırların perdesini bizim için de aralayıver.. ne olur, göz-lerimizin nuru muhlis ve muhlas kullarına gösterdiğin güzel-likleri bize de göster.. rahmet hazinelerini bizim için de aç, aç ve bizi bırakma başkalarına muhtaç!Ey bütün mülkün sahibi olan ve keremine hudut olma-yan rahmeti engin Rabbimiz! Yüce Zâtına yakınlıkla serfi-raz kıldığın kulların için nezdinde tuttuğun lütuflarla biz âciz ve muhtaç kullarını da sevindir ve bizi mahrum ve ümit-sizliğe yenilmiş bîçarelerden eyleme! Ya Rab, mevhibe sa-ğanaklarınla bizi de sırılsıklam hâle getir.. ulûhiyetinin ve rubûbiyetinin sırlarını bize de aç ve yüce katından göndere-ceğin inayet, sıyanet ve kilâetle bizi de te’yîd buyur...

 Dua saati:98. Allahım! Yüce nezdinden göndereceğin burhanlarla bizi de destekle.. hakkı-hakîkati, selim ve sâlim aklı ve apa-çık beyanı her zaman yol arkadaşlarımız eyle.. ulu katındaki ulvî sırların perdesini bizim için de aralayıver.. ne olur, göz-lerimizin nuru muhlis ve muhlas kullarına gösterdiğin güzel-likleri bize de göster.. rahmet hazinelerini bizim için de aç, aç ve bizi bırakma başkalarına muhtaç!Ey bütün mülkün sahibi olan ve keremine hudut olma-yan rahmeti engin Rabbimiz! Yüce Zâtına yakınlıkla serfi-raz kıldığın kulların için nezdinde tuttuğun lütuflarla biz âciz ve muhtaç kullarını da sevindir ve bizi mahrum ve ümit-sizliğe yenilmiş bîçarelerden eyleme! Ya Rab, mevhibe sa-ğanaklarınla bizi de sırılsıklam hâle getir.. ulûhiyetinin ve rubûbiyetinin sırlarını bize de aç ve yüce katından göndere-ceğin inayet, sıyanet ve kilâetle bizi de te’yîd buyur...