Mutaffifin 1-6:

•  Yazıklar olsun o ölçüyü eksik tartıp muamelelerinde aldatanlara!. Onlar kendilerine olduğunda ölçüyü dolgun tutarlar, ama başkalarına ölçüp tartarken eksiltirler. Onlar bilmiyorlar mı ki öldükten sonra o korkunç günde diriltilicekler, Alemlerin Rabbi huzuruna dikilecekler  ve hesaba çekilecekler!
  

 Mutaffifin suresi:
(diyanet çevirisi)

•  1. Eksik ölçüp noksan yapan hilekârlara yazıklar olsun!
  
  2. Onlar insanlardan alırken ölçüp tarttıklarında tam,
  
  3. Onlara vermek için ölçüp tarttıklarında ise eksik ölçer ve tartarlar.
  
  4. Onlar düşünmezler mi ki, tekrar diriltilecekler!
  
  5. Büyük bir günde
  
  6. Öyle bir gün ki, insanlar o günde âlemlerin Rabbinin huzurunda divan duracaklardır.
  
  7. Doğrusu günahkârların yazısı, muhakkak Siccîn'de olmaktır.
  
  8. Siccîn nedir, bilir misin?
  
  9. (O günahkârların yazısı) Amellerin sayılıp yazıldığı bir kitaptır.
  
  10. O gün vay haline yalancıların!
  
  11. Ki onlar, ceza gününü yalan sayarlar.
  
  12. Onu ancak hükümleri çiğneyen ve günaha dalan kimseler yalanlar.
  
  13. Böyle birine âyetlerimiz okununca "Eskilerin masalları" derdi.
  
  14. Hayır! Bilakis onların işlemekte oldukları (kötülükler) kalplerini kirletmiştir.
  
  15. Hayır! Onlar şüphesiz o gün Rablerinden (O'nu görmekten) mahrum kalmışlardır.
  
  16. Sonra onlar cehenneme girerler.
  
  17. Sonra onlara: "İşte yalanlamış olduğunuz (cehennem) budur" denilir.
  
  18. Hayır! Andolsun iyilerin kitabı İlliyyûn'dadır.
  
  19. İlliyyûn nedir, bilir misin?
  
  20. (O İlliyyûn'daki kitap) İçinde ameller kaydedilmiş bir kitaptır.
  
  21. O kitabı, Allah'a yakın olanlar görür.
  
  22. İyiler kesinkes cennettedir.
  
  23. Onlar orada koltuklar üzerinde etrafa bakarlar.
  
  24. Onların yüzünde nimetlerin sevincini görürsün.
  
  25. Kendilerine mühürlü hâlis bir içki sunulur.
  
  26. Onun içiminin sonunda misk kokusu vardır. İşte yarışanlar ancak onda yarışsınlar.
  
  27. Karışımı Tesnîm'dendir.
  
  28. (O Tesnîm Allah'a) Yakın olanların içecekleri bir kaynaktır.
  
  29. Şüphesiz günahkârlar, (dünyada) iman edenlere gülerlerdi.
  
  30. Onlarla karşılaştıklarında kaş göz hareketiyle alay ederlerdi.
  
  31. Ailelerine döndüklerinde, (alaylarından dolayı) keyiflenerek dönerlerdi.
  
  32. Müminleri gördüklerinde: "Şüphesiz bunlar sapıtmış" derlerdi.
  
  33. Halbuki onlar, müminleri denetleyici olarak gönderilmediler.
  
  34. İşte o gün (ahirette) de iman edenler kâfirlere gülerler.
  
  35. Koltuklar üzerinde etrafa bakarlar.
  
  36. Kâfirler yaptıklarının cezasını bulduar mı! (Elbette buldular.)
  

--------------------------
Sonuç
  Ankebut   süresi

•  İnsanlar sadece 'inandık' demeleri ile bu dünyada kendi hallerine bırakılmayacaklarını bilmelidirler. Kimin doğru davranışlar sergilemeye niyetli, kimin de yalancı olduğunu bilinir kılmak için Allah(cc) insanları çeşitli süreçlerden geçirecektir. Herkes bu süreçte çaba göstermeli ve salih amel işlemeye gayret sarfetmelidir. Bu şekilde davrananların günahlarını Yüce Rabbim görmezlikten gelecek ve yaptıkları en güvel amel ile mükafatlandıracaktır. Bu süreçte insanın başına çeşitli sıkıntılar da gelebilir ki bunları Allah(cc)'ın bir gazabı olarak değil insanların bir fitnesi olarak görmek gerekmektedir. Hesap günü mutlaka gelecektir, hiç bir şekilde hiç bir kimse Allah(cc)'ı savamaz ve hesap vermekten kurtulamaz. Dolayısıyla bu bilinçle bu süreçi geçirmek gerekmektedir. Bunu başarmanın yol da ilahı kelamı okumak, başkalarına da iletmek, onda iletilen unsurları sıkı bir şekilde takip etmektir ki, bu da insanı hayasızlıktan ve kötülüklerden korur. Neticede, Allah(cc) yerinde ve tutarlı davranış sergileyen muhsin kullarının yanındadır.
  
  
  وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ

 Ankebut 69:

•  Ama davamız uğrunda üstün gayret gösterenleri (وَالَّذِينَ جَاهَدُوا), mutlaka Bize varan yollara ulaştıracağız. Kuşkusuz Allah(cc), yerinde ve tutarlı davranış sergileyen muhsin kullarının (الْمُحْسِنِينَ)  yanındadır.
  
  
  وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ
  
  
  (
  The word mujahadah has already been explained in E.N: 8 above. There it was said that a person who exerts will exert for his own good (v. 6.). Here it is being reassured that Allah does not leave alone those who strive in His cause sincerely, even at the risk of a conflict with the entire world, but He helps and guides them and opens for them ways towards Himself. He teaches them at every step the way of winning His approval and good-will and He shows them the light at every turning point to discriminate between the Right Way and the wrong ways of life. In short, Allah helps and succors and guides them according to their sincerity and intensity of desire for goodness. ET
  
  )
  

 Ankebut 67-68:

•  Görmezler mi ki, etraflarındaki insanlar (korku ve ümitsizlik içinde) paniğe kapılmışken, (Bize inananlar için) güvenli bir sığınak oluşturmuşuz. Yoksa hala geçersiz ve anlamsız şeylere inanmaya devam edip Allah(cc)'ın nimetlerini inkara devam mı edecekler? Kendi uydurduğu yalanları Allah(cc)'a isnad edenden , yada ona vahiyle gelen hakikatı yalanlayandan daha zalim kim olabilir? Bu şekilde hakikatı inkar edenler için cehennem en uygun yer değil mi?
  

 Ankebut 65-66:

•  Bir gemiye binip te (kendilerinin tehlikede hissettiklerinde) içten bir inanışla yanlız Allah(cc)'a yalvarıp yakarırlar. Sağ salim karaya çıkar çıkmaz da tekrar başlarlar Allah(cc)'a ortak koşmaya!. Böylede kendilerine bahşettiğimiz onca nimete nankörlük eder ve dünyadaki hayatlarından (ahmakça) zevk almaya devam ederler. Fakat günü gelince (gerçeği) anlayacaklar.
  (
  That is, "If these people had known the reality that the life of this world is only a period of preparation for the test, and the real life for man, which is everlasting, is the life hereafter, they would not have wasted this preparatory period in sport and merry-making, but would instead have utilized each moment of it in works conducive to better results in the eternal life of the Hereafter.ET
  
  )
  

 Ankebut 64:

•  Neticede, bu dünya hayatı geçici bir oyun ve eğlenceden başka bir şey değildir. Asıl hayat ahiret yurdundaki hayatttır. Keşke anlasalardı!.
  

 Ankebut 63:

•  Yine onlara sorsan:' Gökten yağmuru kim indiriyor ki, onunla ölü yeryüzünü tekrar diriltiliyor?' diyecekler ki:' Allah(cc)'. Sen de deki:' Elhamdülillah! (ki hiç kimse Allah(cc)'ın bu vasıflarını inkar edemiyor)'. Fakat onların çoğu düşünüp akıllarını kullanmıyorlar (dolayısıyla batıl yollara sapıyorlar).
  (
  Here the word al-hamdu-lillah (Praise be to Allah) gives two meanings: (1) "When all this is done by Allah, then He alone is worthy of all praise, and none else", and (2) "Thank God that you yourselves also admit this." ET 
  )
  

 Ankebut 61-62:

•  Nitekim, (bir çok insana olduğu gibi) onlara sorsan:' Gökleri ve yeri yaratan kimdir? Güneşle ayı da emre amade kılan kimdir?' , kesinlikle :' Elbette Allah(cc)'tır' diyecekler. Öyleyse nasıl oluyor da doğrudan sapıp, batıl yollara dalıyorlar!. Allah(cc) kullarından dilediğine bol rızık verir, dilediğine de ölçülü ve idareli. Zira unutmayın ki, herşeyi hakkıyla bilen Allah(cc)'tır.
  

Ankebut 60:

•  Nice canlı vardır ki geçim endişesi taşımazlar, ama sizin rızkınızı sağladığı gibi onların da rızkını sağlayan Allah(cc)'tır. Çünkü O'dur herşeyi duyan, herşeyi bilen.
  (
  Lafzen,  “Geçimini üstlenemez”  [yahut  “onun sorumluluğunu taşıyamaz”] —yani, ya  kendi  geçimini  sağlayamayacak  kadar  zayıftır,  yahut  (Zemahşerînin  Haşan Basrîden  naklettiğine  göre)  gelecek  günler  için  tasarruf  yapma  bilincinden uzaktır.  Bu  ifade,  bir önceki  ayetin  sonundaki  “Rablerine  güvenenler”e  yapılan atıfla  bağlantılıdır.ESED
  
   Hamele,  maddî  ya  da  manevî  "bir  şey  yük­lendi,  sorumluluğunu  üzerine  aldı"  anlamına  gelir  (Krş:  âyet  12  ve  13).  Allah Rasulü'nün  şu  hadisi  bu  âyete  dair  nebevi  bir  okuma  gibidir:  "Eğer  siz  kuşlar  kadar  Allah'a  güvenip  dayan-saydınız,  rızkınız  da  kuşlar  gibi  ayağınıza  ge­lirdi"  (Tirmizî). MI
  
  )
  

 Ankebut 58-59:

• İman edip salih amel işleyenleri, elbette altlarından ırmaklar akan cennetteki yüksek makamlara yerleştireceğiz. Orada süresiz olarak kalıcıdırlar. Böyle amel işleyenlerin mükafatı ne güzeldir!. Onlar sıkıntılara sabrettiler ve yanlızca Rablerine güvenip dayandılar.
  (
  "Who . . patience": who remained steadfast in faith in the face of hardships and afflictions and losses and persecutions; who have endured the consequences of the faith and have not turned away; who have seen the advantages and benefits of abandoning the faith and have not been lured away by them; who have seen the disbelievers and the wrongdoers prosper in the world and have not cast even a stray glance at their wealth and splendor."ET
  "Put . . . Lord": Who did not put their trust in their possessions and their business and their clans and tribes but in their Lord; who were prepared to fight every power and endure every danger for the sake of their faith only on the basis of their trust in their Lord irrespective of the worldly means, and left their homes if their faith so demanded; who trusted their Lord that He would not let go waste the rewards of their faith and good works, and were sure that He would succor His believers and righteous servants even in this world and bless them with the best rewards in the Hereafter as well.   ET
  
  
  )
  

 Ankebut 56-57:

• Ey iman eden kullarım!.Benim arzım geniştir. O halde (nerede güven içinde olacaksanız oraya gidip) yanlız Allah(cc)'a kulluk edin. Her can ölümü tadacaktır ve sonunda hepiniz Bize döndürüleceksiniz.
  (
  Bu  ayet  şu  gerçeğe  işaret  etmektedir:  Yeryüzü,  insan  hayatı  için  çok  çeşitli  ve sayısız  imkanlar barındırdığından,  “olumsuz şartların baskısından  dolayı”  Allah'ıunutmanın geçerli bir mazereti olamaz. Allah'a kulluk yapmak -sadece şekil ola­rak değil, gerçek anlamda- nerede ve ne  zaman imkansız hale gelirse,  müminin “kötülüğün egemenlik alanını terk etme”si (4:97,  not  124'de açıklandığı gibi, hic­ret kavramının gerçek  anlamı  budur) ve  “Allah'a  sığınması”,  yani  inancına  göreyaşayabileceği bir yere  göç  etmesi,  zorunlu  hale gelir. ESED
  
  That is, "Do not be anxious for your life: one has to die sooner or later. No one has come to live for ever in this world. Therefore, your real problem is not how to save life, but your real problem is how to save your Faith, and fulfill the requirements of God-worship. You have ultimately to return to Us. If you lost your faith for the sake of saving your life the result in the Hereafter will be different, but if you lost your life for the sake of saving your faith the result will be just the opposite. Therefore, you should be anxious only about what you will bring when you return to Us. Will you come with a faith sacrificed for the sake of life, or a life sacrificed for the sake of the faith?"  ET
  
  )
  

 Ankebut 53-55:

•  Ayrıca, senden (kendilerini tehdit ettiğin) azabı hemen getirmeni istiyorlar. Eğer Allah(cc)'ın takdir ettiği bir süre bulunmamış olsaydı, o azab başlarına çoktan gelirdi. Ama o , hiç farkında değilken başlarına birden patlayıverecektir.
  Senden azabı hemen getirmeni istiyorlar, halbuki cehennem hakikatı inkarda ısrar edenleri çepeçevre kuşatmıştır, haberleri yok!.
  O gün azab, onları hem üstlerinden hem de ayaklarının altından saracak ve Allah(cc):' Yaptıklarınızın karşılığı olarak tadın bakalım bu azabı!' diyecektir.
  

 Ankebut 52:

• De ki:' Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah(cc) yeter. Göklerde ve yerde olan herşeyi Allah(cc) bilir. Geçersiz ve uydurma şeylere inananlara ve bu suretle Allah(cc)'ı inkara şartlanmış olanlara gelince, işte ziyanda olanlar onlardır'.
  

 Ankebut 50-51:

• Bir de , hala :'Neden ona Rabbinden hiç mucizevi işaretler indirilmiyor?' diye soruyorlar. De ki:' Mucize (göstermek) sadece Allah(cc)'ın kudretindedir. Ben ise sadece apaçık bir uyarıcıyım'.  Hem kendilerine okunan ve tebliğ edilen bu Kitab'ı sana indiriyor olmamız onlara yetmiyor mu? Elbette bunda, inanacak bir toplum için büyük bir rahmet ve ilahi bir uyarı vardır.
  

 Ankebut 49:

•  Bilakis, Kuran, doğru bilgi ile anlayıp kavrama yeteneğine sahip insanların sinelerine kolayca nüfus eden ayetlerden oluşur. Zalimler dışında hiçkimse ayetlerimizi bile bile reddetmez.
  

 Ankebut 47-48:

• İşte size bu Kitab'ı indiriyoruz. Önceden kendilerine Kitap verilmiş ve (bu ilahi vahyi kabul konusunda samimi) olanlar ona inanırlar. Şu (Mekke) halkında da ona inananlar vardır. Ancak bile bile küfürde ısrar edenler bu Kitab'ı reddederler.  Hem sen (Ey Muhammed(sav)) bu Kitaptan önce herhangi bir kutsal kitap okumuş veya kendi ellerinle yazmış değildin. Öyle olsaydı, batıl iddia peşinde koşanlar şüphe duyardı.
  (
  The basis of the argument in this verse is that the Holy Prophet was unlettered. His compatriots and his kinsmen among whom he had spent his whole life, from birth to old age, knew fully well that he had never read a book nor ever handled a pen. Presenting this actual fact Allah says: "This is a proof of the fact that the vast and deep knowledge of the teachings of the Divine Books, of the stories of the former Prophets, of the beliefs of the various religions and creeds, of the histories of the ancient nations, and the questions of social and moral and economic life, which is being presented through this unlettered, illiterate man could not have been attained by him through any means but Revelation. If he had been able to read and write and the people had seen him reading books and undertaking serious studies, the worshipers of falsehood could have had some basis for their doubts, that he had acquired the knowledge not through Revelation but through study and reading. But the fact of his being absolutely illiterate has left no basis whatever for any such doubt. Therefore, there can be no ground, except sheer stubbornness, which can be regarded as rational in any degree for denying his Prophethood."   ET
  
  )
  

 Ankebut 46:

•  Ve Ehli Kitap'la da en doğru ve olması gerektiği gibi mücadele edin, tabii zalimler hariç, ve onlara şöyle deyin:' Bize indirilene de , size indirilene de inandık, bizim ilahımız da, sizin ilahınız da birdir. Biz O'na teslim olmuşuzdur'. 
  (
  That is, "The discussion should be conducted rationally, in a civilized and decent language, so that the ideas of the other person may be reformed. The preacher's chief aim should be to appeal to the addressee's heart, convey the truth to him and bring him to the right path. He should not fight like a wrestler whose only object is to defeat his opponent. He should rather conduct himself like a physician who is ever cautious not to cause the patient's ailment to worsen by any of his own mistakes, and tries to cure him with the least possible trouble. This instruction bas been given here especially in connection with the conduct of a discussion with the people of the Book, but is a general instruction pertaining to the preaching of the religion and it has been given at several places in the Qur'an. For example, "O Prophet, invite to the way of your Lord with wisdom and excellent admonition and discuss things with the people in the best manner." (AnNahl: 125). "O Prophet, goodness and evil are not alike. Repel evil with what is best. You will see that he. with whom you had enmity, has become your closest friend. ' (Ha Mim As-Sajdah: 34). "O Prophet, repel evil with what is best: We are fully aware of what they utter against you." (Al-Mu'minun: 96) "O Prophet, adopt the way of leniency and forbearance; enjoin what is good and avoid useless discussions with the ignorant people. If Satan ever excites you to anger, seek refuge in Allah."   ET
  
  That is, "With those who adopt an attitude of wickedness a different attitude may also be adopted according to the nature and extent of their wickedness. In other words, one cannot, and should not adopt a soft and gentle attitude towards all sorts of the people under all circumstances at all time, which might be mistaken for the weakness and meekness of the inviter to the Truth. Islam does teach its followers to be polite, gentle and reasonable, but it does not teach them to be unduly humble and meek so that they are not taken for granted by every cruel and wicked person." ET
  
  In these sentences Allah Himself has provided guidance to the best method of discussion, which the inviters to the Truth should adopt. The method is this: "Do not make the error or deviation of the other person the basis and starting point of the discussion, but begin the discussion with those points of truth and justice which are common between you and your opponent. That is, the discussion should start' from the points of agreement and not from the points of difference. Then, arguing froth the agreed points, the addressee should be made to understand that, in the matter of the things in which you differ, your stand is in conformity with the agreed points whereas his stand is contradictory to them
  
  In this connection, one should bear in mind the fact that the people of the Book did not deny Revelation, Prophethood and Tauhid, like the polytheists of Arabia, but believed in these realities just like the Muslims. After agreement on these basic things, the main thing that could become the basis of difference Between them could be that the Muslim would not believe in the Divine Scriptures sent down to them and would invite them to believe in the Divine Book sent down to themselves, and would declare them disbelievers if they did not believe in it. This would have been a strong basis of their conflict. But the Muslims had a different stand. They believed as true all those Books that were with the people of the Book, and then also had believed in the Revelation that had been sent down to the Holy Prophet Muhammad (Allah's peace be upon him). After this it was for the people of the Book to tell the rational ground for which they believed in one Book sent by Allah and rejected the other. That is why Allah here has instructed the Muslims that whenever they have to deal with the people of the Book, they should first of all present before them this very point of view in a positive manner. Say to them: "We believe in the same God in Whom you believe and we are obedient to Him. We have submitted ourselves to all those Commands and injunctions and teachings that have come from Him, whether they were sent down to you, or to us. We are obedient servants of God and not of a country or a community or a race, that we should submit to God's Command when it is sent down in one place and reject it when it is sent down in another place. This thing has been repeated at several places in the Qur'an and particularly in relation to the people of the Book, it has been presented forcefully. For this,see AI-Baqarah: 4, 136, 177, 285; Al-i-`Imran: 84; An-Nisa': 136, 150 to 152, 162 to 164; Ash Shu'araa: 13.   ET
  
  )
  

 Ankebut 45:

• Size vahyedilen bu ilahi kelamı okuyun ve başkalarına da iletin ve onda iletilen ilahi unsurları  sıkı bir şekilde takip edin, zira bunu yapmak insanı hayasızlıktan ve kötülüklerden alıkoyar. Hem Allah(cc)'ı anmak en büyük ibadettir. Ve Allah(cc) bütün yaptıklarınızı bilir.
  
  
  اتْلُ مَا أُوحِيَ إِلَيْكَ مِنَ الْكِتَابِ
  وَأَقِمِ الصَّلَاةَ
  إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ
  وَلَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ
  وَاللَّهُ يَعْلَمُ مَا تَصْنَعُونَ

 Ankebut 43-44:

•  İşte Biz bu örnekleri insanların faydası için tekrar tekrar vurgulayarak veriyoruz. Ama bunları sadece akledenler anlar. Allah(cc) gökleri ve yeri bir sebep dairesinde yaratmıştır ve şüphesiz bunda gerçek inananlar için bir çok dersler vardır.