Hicr 28-31:

•  Ve bir zamanlar, Rabbin meleklere :'Ben, kuru pişmemiş çamurdan, kara balçıktan bir ölümlü varlık yaratacağım. Ona tam olarak şekil verip Ruhumdan üflediğim zaman, onun önünde secdeye kapanın (فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ)' demişti. Bunun üzerine, iblis hariç, bütün melekler secdeye kapandılar. O ise kibirlenip, secde edenler arasına girmedi.
  (
  Bediüzzaman, “Allah, tabir yerinde ise, bütün isimlerinin önüne vehmî bir hat çekmiş ve insanı yaratmıştır.” der. Yani, insanda Allah’ın kâinata varlık kazandıran bütün isimleri şu veya bu derecede tecelli halindedir. Dolayısıyla o, hayvanlar-dan ayrı olarak şuur, irade, vicdan, çok daha öte ilim ve öğrenme kapasitesi, çok girift duygular, akıl, muhakeme gibi melekeler ve benlikle birlik-te  istiklâliyet  duygusuna  sahiptir.  Meleklerden  ayrı  olarak  ise,  gelişmiş  bir  hayvanî  yan  olarak  nefisle  ve  onunla  mücadelesinin  neticesinde  te-rakkî   kabiliyetiyle   de   donatılmıştır.   Kısaca, Cenab-ı Allah’a en kâmil ve parlak ayna insandır. İşte  Allah  (c.c.),  onun  bu  yanını  Kendi’ne  atfettiği ruhtan üfleme şeklinde ifade etmektedir. (Bu nokta, Bakara Sûresi/2: 31–34 ve not 32–34’te açıktır.) Yoksa, haşa, Cenab-ı Allah’ın insan gibi vücudu, nefsi, ruhu var demek değildir. Kur’ân, Allah’ın  insanın  seviyesinde  konuşması  (tenez-zülât-ıİlâhî)  olduğundan,  çok  girift  meseleleri  ve  mücerret  gerçekleri  mecaz,  istiare,  teşhis  ve  temsil  gibi  yollarla  anlatır  ve  en  güzel  misal  ve  temsilleri  de  Allah’ın  isim,  sıfat  ve  şe’nleri  için  verir  (Nahl  Sûresi/16:  60).  Yoksa  bunlar,  zahirî  manâlarıyla ele alınmamalıdır. Çünkü hiçbir şey O’nun gibi değildir (Şura Sûresi/42: 11); O, yarat-tıklarının hiç birine benzemez ve benzetilemez.A.Ü.وَقَعَ “ ” (waqa’a), “ يَقَعَ ” (yaqahu), “ً وُقوُْع ا ” (wuquaa): all mean “the thing fell down”.
  وَقَعَتِ الْاِبِلُ “ ” (waqa’atil iblmeans): the camels sat down.
  وَقَعَ رَبِيْعٌ بِالْاَرْضِ “ ” (waqa’a rabi’oon fil arz): the first rain of spring rained down.
  مَوَاقِعُ الْغَيْثِ “ ” (mawaqi’ool ghais): the places where it rained.
  وَقَعَتِ الطَّيْرُ “ ” (waqa’atit tayr): the birds alighted on the ground after flying in the air.
  الوَْقَعَُ “ ” (al-waqaoo): the stones.
  الوَْقَيعِْۃَ “ ” (al-waqiyatu): battle, or an episode.
  وَقَاءِعُ الْعَرَبِ “ ” (waqaee ul-arab): the battle days for the Arabs.
  الوَْقَيعِْۃَ “ ” (al-waqiyatu): a hammer {T}.
  اَلْوُقُوْعُ “ ” (al-waqiyatu): an event which is distasteful and abhorrent {R}.
  Raghib says “ الوَْاَقعِۃَ ” (al-wuqu’a) means for something to fall or be proven.
  Zajaj says that anything which is sure to happen is called “ٌ وَاقعَِۃ ” (waqiyah) {T}.)