Bakara 37-38:

•  Ve nihayetinde Adem(as), Rabbinden (yol gösterici) sözler aldı(فَتَلَقَّى). Ve Allah(cc) onun tövbesini kabul etti. Çünkü yanlız tevbeleri kabul eden ve rahmeti sonsuz O'dur. Ve dedik ki :' -Hepiniz buradan çıkıp gidin!- , ama bununla beraber size yol göstericiliğimiz devam edecektir ve Benim yol gösterici mesajlarıma uyanlar için artık ne korku vardır , ne de üzüntü'.
  (
  Hz. Âdem (a.s.), sürçmesi karşısında, şeytan gibi  mazeret  aramaya,  kendini  savunmaya  git-medi  ve  diretmedi.  Büyük  bir  pişmanlık  duydu  ve bağışlanması adına kapıyı araladı. Bunun karşılığında Cenab-ı Allah (c.c.), ona bazı kelimeler ilham  etti.  Burada  “kelimeleri  alma”  manâsında geçen telakka(فَتَلَقَّى) sözcüğünde telkin manâsı vardır. Hz. Âdem, pişmanlık ve vicdanî ızdırabı içinde kendisine  bazı  kelimelerin  ilham  ve  telkin  edil-mekte olduğunu anladı ve bunları alıp, Rabbisine derhal tevbe etti. Bu kelimeler, üzerinde müfes-sirlerin çoğunun ittifak ettiği üzere, A’râf Sûresi 23.  âyette  geçen,  meâlen:  “Ey  bizim  Rabbimiz!  Biz,  kendi  kendimize  zulmettik.  Eğer  bizi  bağışlamaz ve bize hususî rahmetinle muamelede bulunmazsan, hiç şüphesiz biz ebedî kaybedenlerden oluruz!” tevbe ve istiğfar sözleridir.İhtimal, İsrailiyattan etkilenmeyle olacak, Hz. Âdem’in şeytanın iğvasına kapılmasında eşi Hz. Havva’nın  önemli  tesiri  olduğunu  ileri  sürenler  vardır. Hattâ Kitab-ı Mukaddes’te (Tekvin, 3: 1–6) hadise bütünüyle bu çerçevede anlatıldığı için, bilhassa Orta Çağlar Hıristiyanlığında kadın, ta-mamen günahkâr bir varlık olarak görülmüş ve aşağılanmıştır. Halbuki Kur’ân-ı Kerim, mesele-yi  öncelikle  Âdem  merkezli  takdim  buyurur  ve  bu  âyetten  de  (No.  41),  Rabbisinden  kelimeleri  alıp, birinci derecede tevbe ve istiğfar etmesi ge-rekenin o olduğu anlaşılmaktadır. Naklettiğimiz A’râf  Sûresi  23.  âyetinde  ise  birinci  şahıs  çoğul zamiri kullanıldığından, Âdem ve eşinin birlikte tevbe ve istiğfarda bulunduğunu anlıyoruz.AÜ
  
  )