Bakara 44:

•  İnsanlara iyiliği emrediyor, fakat kendinizi unutuyorsunuz, halbuki size verilen kitabı okuyup duruyorsunuz!. Hala aklınızı kullanmayacak mısınız?
  (
  Başkalarına   iyiliği   emrederken   aynısını yapmamak  ve  kendisini  o  iyilikten  mahrum  bırakmak,  başkalarına  yaptığı  nasihatı  bizzat  tutmamak,  insanın  bile  bile  kendisini  tehlikeye  atıp âdeta azaba razı olması, kendi kendisini ve söylediklerini  fiilen  yalanlaması,  ilmini,  irfanını hiçe  sayması  demektir.  Yapmadığını  söylemek  veya  söylediğini  yapmamanın  kalblerde  hiçbir  tesir  meydana  getirmeyeceği  açıktır.  Öyleyse,  başkalarına  iyiliği  emrederken  onu  bilfiil  yerine  getirmemek, tam manâsıyla akılsızlıktır. Ahd-i  Atik’in  farklı  yerlerinde  olduğu  gibi,  İncillerde de Hz. İsa’nın kendi dönemindeki Ya-hudi ulemâsına, Kur’ân’ın ikaz buyurduğu aynı hususlarda çok daha ağır ifadelerle tekdirde bu-lunduğunu okuyoruz:
  Yazıcılar ve Ferisîler, Musa’nın kürsüsünde otururlar; bundan dolayı size söyledikleri bütün şeyleri yapın ve tutun; fakat onların işlerine  göre  yapmayın;  çünkü  söylerler  ve  yapmazlar... Bütün işlerini insanlara görün-mek için yaparlar... Ziyafetlerde üst yeri ve havralarda baş yerleri ve çarşı meydanlarında selâmları ve insanlar tarafından “rabbi” diye çağrılmayı severler... Vay başınıza Yazıcılar ve Ferisîler, ikiyüzlüler! Nanenin, anasonun ve  kimyonun  öşrünü  (zekât)  veriyorsunuz  ve Şeriat’ın daha ağır işlerini, adaleti, merha-meti  ve  imanı bırakıyorsunuz.  Onları  yap-malı  idiniz,  bunları  da  bırakmamalı  idiniz.  Ey kör kılavuzlar, siz küçük sineği süzerek ayırırsınız, fakat deveyi yutarsınız... Siz ba-danalı kabirlere benzersiniz ki, dıştan güzel görünürler, fakat içten ölü kemikleri ve hertürlü murdarlıkla doludur. (Matta, 23: 2–3, 6–7, 23–24, 27)
  Kur’ân’ın  söz  konusu  ikazları,  tabiî  ki  sade-ce  herhangi  bir  dinin  ulemasına  değildir.  Aynıikazlar,  dolaylı  olarak  Müslümanlara  da  yapıl-maktadır.AÜ
  
  )